محمد مؤمن بن محمد زمان الطبيب التنكابني ( حكيم مؤمن )

531

تحفة المؤمنين ( تحفه حكيم مؤمن ) ( فارسى )

لاجورد ذروراً . لسان الحمل ضماداً . ماعز سرگينش ، طلاءً . نشاره ضماداً ، مانع زياد شدن آن و مجرّب دانسته‌اند . در مراهم ذرور اعظم ( 34 ) يسير ، جهت دهان ، گلو و قضيب و ساير اعضا مجرّب و بى عديل . ذرور ( 35 ) يسير و مجرّب . ذرور مصعّد ( 39 ) . آكله ابهل ضماداً ، مفيد . اثل بيخش ، شرباً به غايت . بادرنجبويه طلاءً . بردى ضماداً ، جهت دهان و ساير اعضا . بصل ضماداً ، مجرّب . ترمس . توتيا . ثمرة الاثل نافع . جزر برگش ، ضماداً نافع . جميّز خاكستر چوبش ، مجرّب . جوز روغنش ، مجرّب . چوب چينى . حزاى برّى گل و برگش ، طلاءً . دبّ زهره‌اش ، مجرّب . دردى الخلّ ضماداً ، قوى . رماد بلوط ، مانع آن . زوفاى رطب طلاءً . زيبق طلاءً ، مجرّب . شطيبه رافع مستحكم آن . شعر ذروراً ، مجرّب . صبر طلاءً و نيز ذروراً مجرّب . عليق برگش ، ضماداً مانع زياد شدن آن . عنّاب برگش ، ذروراً مجرّب . غرب برگش ، ذروراً جهت آن مفيد . قرع پوستش ، مجرّب . كبريت ضماداً . كفرى رافع آن . لاجورد ذروراً . لسان الحمل ضماداً . ملح غسولًا ، رافع آن . نشاره ضماداً ، مانع زياد شدن آن و مجرّب دانسته‌اند . نعام مويش ، رافع آن . نيل ضماداً ، مجرّب . در باب دوازدهم ، مراهم و ذرورات مناسبهء بسيار مذكور است . منع زيادتى زخمها سابقاً برخى به تناسب مقام ذكر شد ؛ خصوصاً در عنوان قروح خبيثه . انسان موى سوخته‌اش ، مجرّب . بردن گوشت زياد انزروت . توبال . ثمرة الاثل ذروراً . رمّان ضماداً ، مفيد . زاج جهت جراحات بى عديل . زرنيخ . سرنج جهت گوشت مرده و چرك نيز . سكّر ذروراً . شادنج جهت رويانيدن گوشت نيز مجرّب . شبت . فرفيون طلاءً ، رافع آن . قلى طلاءً ، جهت زخمها . كرم ضماداً ، جهت زخمها . كفّ الضبع بيخش ، جهت رويانيدن گوشت صحيح و تنقيهء جراحات نيز مجرّب دانسته‌اند . ماء الرّماد . مرداسنج جهت رويانيدن صالح آن